Top 100 angielskich czasowników: trzon do budowania zdań

Końcówka -s w trzeciej osobie liczby pojedynczej jest obowiązkowa: he goes, she works, it costs. Polski odmienia czasownik przez wszystkie osoby, więc jedna angielska końcówka wygląda na drobiazg i wypada. To błąd, który utrzymuje się długo po etapie początkującym.

Czas teraźniejszy prosty nie ma be: I go opisuje zwyczaj, a I am going — czynność trwającą teraz. Połączenie I am go miesza obie konstrukcje. Polski nie rozróżnia tych dwóch znaczeń formą czasownika, więc granica między nimi jest dla nas nieoczywista.

Po czasownikach modalnych — can, must, should, may, will — idzie bezokolicznik bez to: I can do it. Cząstka to przykleja się przez analogię do want to i need to, które faktycznie jej wymagają. Polskie „mogę to zrobić" żadnej cząstki nie ma, więc podpowiedzi z polskiego tu nie ma — trzeba zapamiętać, które czasowniki biorą to, a które nie.

Agree jest czasownikiem, więc am jest zbędne. Cząstka „się" w polskim „zgadzam się" sugeruje konstrukcję złożoną i podsuwa to be. Poprawnie: I agree, I disagree.

Polskie „wyjaśniła mi zasadę" stawia odbiorcę w celowniku, bez przyimka, i ten schemat wędruje do angielskiego. Explain wymaga jednak to: she explained the rule to me. Ta sama grupa to describe, suggest i announce, a odwrotnie działają tell i give, które odbiorcę biorą wprost.